ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ
തെരുവുകൾ വിജനമായിരുന്നു..
ഇന്നലെവരെ സജീവമായിരുന്ന നിരത്തുകൾ
ശവപ്പറമ്പുകൾ പോലെ മൗനം ശ്വസിച്ചു..
തലേന്ന് അന്നം വിളമ്പിയ മുത്തശ്ശിയുടെ
മാംസം വെന്തുരുകിയ മണം ,
എവിടെയും നിറഞ്ഞുനിന്നു .
ഏതുനേരവും തകർന്നു വീണേക്കാവുന്ന
വാതിലിനിപ്പുറം ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും
കണ്ണുകൾ ഞാൻ തുറന്നുവെച്ചു .

ഉണർന്നെണീക്കുമ്പോൾ എന്റെ എഴുത്തുമേശ
ആരോ തകർത്തിട്ടിരുന്നു ...
കടലാസ്സുകൾ കശക്കിയെറിഞ്ഞിരുന്നു...
തൂലികകൾ വെന്തു വെണ്ണീറായിരുന്നു ...
കുഞ്ഞുങ്ങൾ അപരിചിത ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു ..
നാവുകളില്ലാത്ത വായ്കൾ ചൂണ്ടി
അവരെന്നെ അള്ളിപ്പിടിച്ചു .

ഉള്ളിലെ ആന്തൽ പുറത്തേയ്ക്കാവാഹിക്കുമ്പോളാണ് ഞാനറിഞ്ഞത് ,
വാക്കുകൾ വികൃത ശബ്ദങ്ങളായി പരിണമിച്ചെന്ന് ,
എന്റെ നാവും ആരോ പിഴുതെടുത്തെന്ന് ..

അടച്ചിരുന്ന ജനാലകൾ വലിച്ചു തുറന്ന്
തെരുവിലേക്കെത്തിനോക്കുമ്പോൾ ,
നാവുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജനത
എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജനിച്ചുവീണ മണ്ണിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റപ്പെട്ടപ്പോഴുള്ള രക്തം
അവരുടെ പൊക്കിൾക്കൊടികളിൽ നിന്നും അപ്പോഴും കിനിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ...

എഴുത്താണികൾ കത്തിയമർന്ന പുകയിൽ ,
അഭിനവദൈവത്തിനു വേണ്ട വാക്കുകൾ മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..

ആസനത്തിൽ മുളച്ച ആൽമരങ്ങളുടെ
തണലുള്ളവർ മാത്രം
ആർത്തട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു ....